Bir sabah uyanmıştım, ve sen vardın yanımda..
Hayal sandım..
Banyoya gittim..
Musluktan akan soğuk suyla yüzüme yıkadım..
Ayılmalıydım..
Çünkü; gördüğüm bir rüya ve sen rüyadaki seraptın..
Odaya gitmek yerine, mutfağa gittim..
Her sabah olduğu gibi kahve koydum..
Fincanla ellerimi ısıtırken pencereye yöneldim..
Herşey normaldi..
Karşı abartmandaki Fikret bey işe gidiyor, eşi Nevin hanım sabahlıklarıyla onu uğurluyordu..
Farkında olmadan gülümsedim..
Bir an rüyamı gerçek sanacaktım diye mırıldandım..
Güya birini çok sevmişim, kendimden çok değer vermişim bunlar yetmemiş birde evlenmişim ve onunla mutlu bir sabaha uyanmışım derken..
Öyle olsa bu kahveyi yine yalnız içer miydin şapşal ? diye kendime kızmaya başladım..
Ve
Kahvemi yudumlarken hayal etmeye başladım..
Bir gün biriyle tanışşam ve daha o an onun beklenen adam olduğunu anlasam..
Yerim, yurdum, ailem, evim, adım, gülüşüm, gözlerim, sözlerim hep o olasa..yalnız o olsam keşke derken,
Memleketim o olsa işte! diye içimden geçirirken sesimi yükselttiğimi dahi fark etmemiştim..
Ve sen,
Sanki rüyanın içindeymişim gibi sesime geldin..
''Sana memleketim olur, ben her nerede nefes alırsam benim nefesim olur musun ?
dediğimde de aynı böyle demiştin,
diyerek asıl o ana kadar rüyalar diyarında olduğumu gösterdin..
Evet sen ben, ben sen olmuştum..
Evet sen gerçektin ve ummadığım bir anda gelen o beklenen adam da sendin.
Evet sen artık hep benimdin, ben hep senindim..
Ve sevgilim memleketim sendin..
Bu bir rüya değildi ama rüya kadar da güzeldi..
Ve benim yataktan şaşkın şapşal bir ifadeyle sana baktığım o anlarda,
Eğilip kulağıma fısıldadığın son cümle,
Rüyamdaki seraptı belki de..
''Memleketime, senin güneşin doğsun istiyorum nefesim..''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder