Rüzgar..

Ve belki aynı hissi bir daha asla hissedemeyecekti..

Genç kadın biliyordu ama gitmeyi tercih etti..

Gitmek zor olandı ve cesur olmayı seçti..

Gitti..

Ilık bir rüzgar saçlarını savururken elvada aşk elveda diye mırıldandı..

Belki de yeri dolması yıllar alacak , belki de sabahına adı unutulacaktı..

Bilmiyordu..

Yeri dolsun istemese de gitmeyi seçmişti ve artık buna hakkı yoktu..

Aylar..yıllar geçti..

Farklı bir şehrin,

Sokak lambaları dışında hiçbir ışık olmayan caddesinden geçerken, yine o ılık rüzgarı hissetti iliklerinde..

Tıpkı yıllar önce ki gibi ılık, ürpertici ve buna rağmen huzur vericiydi..

İrkildi ve neden şimdi esti dedi..

Neden böyle birgündü..

Neden yapıyordu bunu..

Mutluydu kadın.. Yıllar sonra mutluydu ama neden mutluluğu yarım kalmıştı..

Yıllar önceki gibiydi..ılık bir rüzgar alıp götürdü o hissi..

Düşündü kadın..

Aradan geçen 3 yıla rağmen neden o gün ki hissi bir daha hiç yaşayamadığını..

Neden kalbinin bir daha hiç öyle aşka aşık ritimler tutmadığını..

Neden ellerinin hep boş kaldığını..

Neden esen rüzgar dışında saçlarına kimsenin dokunmadığını..

Düşündü..

Ve şöyle dedi :

‘’Belki de o his bana bir daha asla bana uğramayacak..

Ve belki ben hep yalnız kalacağım..

Ve belki de yıllar önce o gün unutulmuştum..

Ve belki aşk..

Aşk bir kere yaşanıyordur ve ben yıllar öncesinde o hakkımı kullanmışımdır..’’

Ve  esen ılık rüzgar savrulan saç tellerinden geçerek genç kadının naif kulağına usulca fısıldadı ; Beklemekten vazgeç..

‘’ O adresini biliyor..’’