Gitme.. Desende nafile sevgilim..
Beni benden öncekilere benzettiysen , bil ki hiç kalmışlığım
olmadı öyle..
Hani kafama koymuşsam gitmeyi,
Ne desen boş..
Dönmem geriye..
Ancak öyle gözümden kaçan bir şeyi fark etmiş olacağım ki
öylelikle durabilirim bir süre..
Fakat hemen öyle sevinme..
Genelde çabuk yol alırım..
Eğer bir defa gitme fikri düşündürmüşse beni, sonunda hep
gitmişimdir..
Aslında sende farklı olsun istemiştim..
Sen hiç kalmam için çabalamasan da ben kalabilmek için
nasılda çırpındım..
Kim bilir sen belki de sana aşık olduğum fikrine dahi
kapıldın..
Oysa ben sadece kalmak istedim..
Herhangi bir kalp olması yeterliydi..
Meğer sende benden farklı değilmişsin..
Hani şu kalamayanlardan çıktın..
Epey benziyoruz seninle..
Kim bilir belki de buda benim şanssızlığımdır..ilk kez böyle
çok istemiştim kalabilmeyi. ..
Bir aynaya bakar gibi baktım yokluğunda,
Sana / Bana / Bize..
Seni özlemedim de hani senin de bildiğine emin olduğum o his
var ya şu –bağlanmak ..
İşte o hissi nasılda özledi kalbim..
Olmadı işte sevgili..
Ne benim bedenim senin yanında kalabildi, nede senin kalbin
beni içine buyur etti..
Kısaca bu hikayede burada bitti...
