Zormuş...

Eskiden özenirdim,

Başına yastığa koyar koymaz uyuyanlara..

Ah derdim ahhh...

Şimdi şimdi anlıyorum ,

Onların da neden benim gibi mutsuz hissettiklerini..

Zor şeymiş,

İnsanin gece olup karanlık odasına çekildiğinde düşünecek,

Hatta uğruna üzülecek kimsesinin olamadığını fark etmesi..

Zor şeymiş,

Telefonu çalmasada, ya ararsa diye beklediği  birinin olmayışı..

Ve zormuş aslında,

Ya biterse diye endişelenecek hiçbir hissinin olmayışı..

Zormuş işte,

Kokusunu anımsayıp heyecanlanacak birinin olmaması. 

Zormuş gözleriyle gözlerini büyüleyenin olmaması..

Bir Güneş Düşün..Çok Başka Olsun..Bizim Olsun..

Birçok farklı ülkenin  birçok farklı şehrinde, güneşi görmüşlüğüm var..

Mevsim kimide yaz, kiminde kış,kiminde de bahardı..

Birçoğunda da güneş o parlak yüzünü de göstermişti oysa..

Ama o küçük sahil kasabasındaki güneş gibisini bir daha hiç görmedi gözlerim..

Öyle bir huzur ..

Öyle güzel yasemin kokuları yoktu hiçbir sabahta..

Özlüyorum işte..

Özledikçe anılar geliyor aklıma..

Ve aklıma gelen her bir anıyı benzersiz kılıyor kalbim..

Özlüyorum..

Bu gece de; 

O kasaba, 

O kasabadaki huzur,

O kasabadaki koku,

O kasabadaki insanlar,

O kasabadaki yıldızlar, ay, güneş, kumsal…..

O kasabadaki SEN , 

O kasabadaki BEN 

Ve

O kasabadaki BİZ düştü hatırıma..

Yine özledim,

Seni..

Beni..

Bizi...

Gel de kız hadi..