Alışmak

Bazen alışıyor insan..

Günaydın demeye..

Uyudun mu? Derken, dualar etmeye..

(Nolur oda uyumamış olsun! )

Ve sabahın 6'sında, "artık uyuyalım mı?" demeye..

Insan değil miyiz..

Bazen inanıyoruz sevildiğimize..

Bir ömür aynı heyecanla bekleneceğimize..

Ve bazen de,

Beyaz perdenin ardından koca bir karanlık karşılıyor işte..

Rüya bitti.. Der gibi

Hayata dön! Der gibi

Her şey geçti, unutmaya başla.. Der gibi

İşte o anda,

O çok sevdiğin alışkanlıkların en can sıkıcı huyların haline geliyor..

Mesela, 

Sen dipsiz karanlık bir kuyuda düşüyorsun ve o karanlığa "Günaydın" demenin hiçbir manası da kalmıyor..

Sesin karanlıkta yankılanıp, yine bir tek sana fısıldıyor..

Bazen beyaz karanlığı, siyah ışığı gizler ardında..

Ve sen,

Biri senden gitmeden bunu asla bilemezsin..

Kim bilir

Belki de ondan sonra,
Işık seni de içine çeker..