Hiçbir kelime,
Hiçbir cümle,
Hiçbir satır,
Yetmez olmuştu..
Olmuyordu..
Defalarca kalemi elime alıp, saatlerce boş kağıda bakakaldım..
Ve sonunda anladım..
Evet seviyordum..Hemde delice..
Üstelik ;
Ne gökyüzüne hayranlığım, ne gün doğumuna duyduğum heyecan, ne papatyalarda bulduğum o masumiyet hissi..
Yetmiyordu artık ona olan hislerimi ifadeye..
Durdum..
Gözlerimi yumdum..
Ve tam karşımdaydı;
Gökyüzüm,
Güneşim,
Papatya fallarım,
Gülüşlerim,
Umutlarım,
Herşeyim..
Sevdiğimmmm...
Derin bir nefes çektim..
Gülümsedim..
Sayfalara bedeldi gördüklerim...
