İçimde bir sıkıntı var..
Belki de öfkedir bunun adı..
Bilemiyorum neye, kime,neden kızıyorum..
Ne için böyle hüzün dolu yüreğim..
Neye özlem duyup ulaşamıyorum ?
Hangi yıllarda durmuş kalbim ?
Şimdi bu neyin sancısı ?
Bir şehir vardı ya hani ,size daha önceleri anlatmıştım..
İşte ben o şehrin, bir caddesinin, en kısa sokağında,köşede
kalan apartmanın 2. Katında 9 nolu dairede unutmuşum kalbimi…
Özlüyorum işte..
Ötesi yok…
Kalbim acıyor..
Orada bir yerlerde kalbim bensiz kalmış ve ağlıyor..
O şehir kulaklarını kapatmış, duymazdan geliyor..
Buradaysa tüm şehir o minik kalp için ağlıyor..
Bir sevdiğim vardı o evde..
O evin odalarında hayallerimiz, hayal kırıklıklarımız doluydu..
Ama bir sevdiğim vardı lambasıyla o caddenin o sokağını
aydınlatan minik evde..
Severdi beni minik kalbiyle..
Bir sokak öteye gitsem özlerdi beni,
Söyleyin şimdi unutmuş
mu beni ?
Duydum şehir yerle bir olmuş,
Onun sokağına gitmemiş kimseler..
Belki ondandır bu sıkıntı, korktuğum içindir bu özlem,
özlediğim içindir bu sitem, merak edip arayamadığım içindir bu öfkem..
Onun evi orası işte..
Biri gidip baksa mı diyorum.. ???
Sonra..sonra bir başkasının o sokaktan geçmesi düşüncesiyle
dahi çılgına döndüğümü görüyorum..
Ve sonra mı ?
Onu hala ne kadar çok sevdiğimi görüyorum..
Unutmadığımı, unutamadığımı..
ama
Unutulduğumu..
HİSSEDİYORUM..
