Zormuş...

Eskiden özenirdim,

Başına yastığa koyar koymaz uyuyanlara..

Ah derdim ahhh...

Şimdi şimdi anlıyorum ,

Onların da neden benim gibi mutsuz hissettiklerini..

Zor şeymiş,

İnsanin gece olup karanlık odasına çekildiğinde düşünecek,

Hatta uğruna üzülecek kimsesinin olamadığını fark etmesi..

Zor şeymiş,

Telefonu çalmasada, ya ararsa diye beklediği  birinin olmayışı..

Ve zormuş aslında,

Ya biterse diye endişelenecek hiçbir hissinin olmayışı..

Zormuş işte,

Kokusunu anımsayıp heyecanlanacak birinin olmaması. 

Zormuş gözleriyle gözlerini büyüleyenin olmaması..