Tanrı Seni Çağırmamıştı

Bilmesen de..
Duymasan da.
Hissetmesen de..
Özlüyorum ve hep özledim..
Senden sonra da yaşadım elbet..
Çok güldüm..hatta kahkahalar attım..
Zaman zaman gözlerimin dolduğu da oldu elbet..
Aşk kokan şarkılar da söyledim..
Hasret kokan şiirler de okudum..
İzlediğim filmlerin başrollerinde hep sen vardın.
Diyorum ya sen yokken de yaşadım..
Sabah kahvelerimden de vazgeçmedim..
Hatta uzun süre iki kişilik yemekler yaptım..
Masaya iki kişilik servisler açtım..
Ve hep iki fincan kahve yaptım..
Sonra mı ?
Alıştım..
Hiçbir şey geçmedi..
Unutmadım..
Ama alıştım..
Sabahları tek kişilik kahve yapmaya,
Gözümü açar açmaz günaydın dememeye,
Evden çıkarken hoşa-kal dememeye,
Gün içerisinde telefonuma, içinde ''aklımdasın..'' yazan mesaj gelmemesine,
Akşam eve dönerken acele etmemeye,
Yalnız yemek yemeye,
Gün içerisinde yaşadıklarım hakkında konuşmamaya,
İyi geceler demeden uyumaya..
Alıştım..
Alışamadığım tek şey,
Kokun..
Gülüşün..
Dudakların..
Saçların..
Ellerin..
Bana ait olan her şeyin hep bana ait olmalıydı..
Öyle söz vermiştik..
Bir gün gitmek zorunda kalsak bile hep birbirimizin olacaktık..
Çünkü ; yalnızca tanrı çağırdığında gidecektik..
Ancak o zaman yalnız yaşantıya alışacaktık..Söz vermiştik..
Ama sen gittin..
Üstelik tanrı seni unutmuşken gittin..
O sana gel demeden gittin..
İşte bu yüzden alışamadım ben..
Peki  merak ediyorum,
Kalbin, kalbin hala benim mi ?