Biz

Zamanın hatıra defterinde, belkide yıpranmış yapraklardan bir kaçında ''biz'' vardık..
Kaç yıl olmuş belli değil..
Takvimlerin aşkta hiç bir hükmü yok..
Neden dersen; ayrılığın sabahında zaman dururken, acı son bulunca tek bir geceye uzun yıllar sığdırabiliyor insan..
O yüzden kaç yıl oldu bilemiyorum..
Hatırımda kalan , ''bizi hiç unutmayacağım'' dediğim..
Bugün bitse de, her yıl tek bir gece hatırıma düşeceksin derken ki hıçkırışlarım..
İtiraf etmek gerekirse o gün ihtimal vermezdim izlerimizi bu kadar derinlerden kazıyıp atabileceğime..
Hep derdim, bir yerim hep acır diye..ama acımıyor..
Sesini anımsayamıyorum..
Gözlerine dair hiç bir his kalmamış ve iyi ki bitmiş dedirten şeyler dahi bugün gülümsetiyor  beni..
Ne garip bir his içimdeki,
Yıllarımı paylaştığım, kendimden çok düşündüğüm o adamı hatırlayamıyorum..
Emin olarak söyleyebileceklerim yalnızca kimlik bilgilerin..
Hangi yemeği seversin? 
Kitap okur musun? 
Spora gider misin ? 
Ne tür filmler izlersin ?  
vb. hiç bir detay yok hafızamda..
Ve komik olan, seni kendimden daha iyi tanırdım ve şimdi hayatımda bir yabancıdan daha fazlasısın..
Gülümseyebilmek ve sonra dönüp teşekkürler diye mırıldanmak..
Evet bu gece benim payıma düşen bu oldu..
Teşekkürler..
Büyümeme, aşkı öğrenmeme, ilişkinin altın kurallarını yazmama yardımcı olduğun için..
Yaşattığın hayal kırıklıklarıyla başa çıkmayı öğrenirken daha neler neler kattın yaşantıma..
Ve tüm bunlar için en yürekten gelen duygularımla teşekkürler teşekkürler..
Benim ben olamama yardım ettiğin için teşekkürler..
Unutmadım bizi..
Teşekkürler..