İçin İçin..

Önce bocalar insan..

Yalnızlığın verdiği huzuru bir bedenden beklemek.. Alışkın olmadığı şeydir. .Korkar..

Aradığını bulamamaktan..

Sonra bir cesaret gelir..

O sısacık gülüş içini ısıtmaya başlamıştır..

Uzatır elini..

Unutur yıllarını paylaştığı yalnızlığını.. Sanki hep o varmış gibi gün be gün akar gider..

Bir sabah uyanır.. Aynada gördüğü yüz artık onun değildir..

Gördüğü yansımalar..

Kıyafetlerinde ki koku..

Gülüşleri..

Her şeyi o olmuştur..

Alışır.. İki bedende tek yaşamaya alışır insan..

Tam da işte hayat bu.. Aşk bu dediği anda başlar her şey..

İçinde kopan fırtınalar korkutur ürkek kalbini..

Yapamam der.. Onsuz yapayalnız yapamam..

Bu kadar severken..

Direnir tüm gücüyle..

Taa ki tutunduğu dallar bir bir kırılana kadar..

Ve bir sabah onlu hayatta yapayalnız aralar gözlerini..

Bu defa ayna da gördüğü yalnızlığıdır..

İçine sindirir vedaları..

Toparlanır.. Sessizdir.. Tüm o feryat figan günleri bitmiştir artık..

Gidiyorum der..

Fazlasına gücü yetmez..

Gözünden akan yaşların bir gün biteceğini bilerek gider..

Ama hiçbir şey kolay olmayacaktır..

Yine de gider..

Merhaba der.. Merhaba yalnızlığım..

Ben geldim..

Yalnızlık fısıldar ;

‘’Hoş geldin.. Yıllarca beklendin.. Bu defa çok mu sevdin ?’’

Kadın ağlar..

İçin için ağlar..

Sevdim der sevdim..

Çok büyük sevdim..