Dilimde Sayısız Sen..

Sahi nereden çıktı bu özlem..

Hani zaten vazgeçmiştim ben..

Hani taştandı kalbim..

Hani çarpmazdı böyle sinsice..

Hani hani kapatmıştım o sayfayı..

Söyle sevdiğim hani sevmemiştim seni..

Nasıl alışmışım o adının istemsizce geçtiği dost sohbetlerine..

Oysa şimdi özenle seçiyorum adının geçmediği cümleleri..

Bazen dalıp gidiyorum sohbete..

Bir bakıyorum dilimde sayısız sen..

Derin bir nefes alıyorum..

Nasılda özlemişim diyorum..

Nasılda çok..

Sahi neden bu denli özlüyorum..

Bu kalp benim mi?

Eğer benimse;

Bana ne yaptın böyle ?

Evet severdim sessizliği ama neden dudaklarım mühürlendi?

Nedendir bu yalnız seninle konuşma arzum ?

Ben yıllardır özlemedim kimseleri böyle..

Hiçbir vedanın ardından geriye bakmadı kalbim..

Şimdi neden geceler boyu geçmişteyim ?

Bu kadar mı çok yer etmiştin geleceğimde..

O yüzden mi şimdi böyle yönsüz kaldım..

Peki sen..

Sen hiç özlemiyor musun ?

Lütfen özle beni..

Eğer özlersen ara..

Unutulmak en büyük korkummuş meğer..

Sensiz gecelerde öğrendim..

Unutma beni..