Soğuk, sessiz , puslu bir sabah..

Kargaşa.. Belki de telaş..

Soğuk, sessiz , puslu bir sabah..

Tüm şehrin yazdan kalma bir günü beklediği, bedeniminse kışa merhaba dediği..

Hani olmaz dediğim günlerden birinde, mutluluğun güneşle beni vurmasıydı yaza dönen kış  sabahım..

Gözlerimden ışık, ellerimden huzur, nefesimden mutluluk verdiğim..

Kötü giden her şey  olağan üstü bir güzelliğe kavuşmuşken,

En kötü dediğim anlarımda dahi aklıma gelmezken sen..

Seni özleten, hatırdan çıkmış anılar..

Aşk kokan bir nefes..

Nereden, nasıl ve neden çıkıp geldiğini çözememişken,

Umulmadan gelen yaz,umulmadan kışa döner ve usul usul gider..

Sonra..

Geçer..

Acıtarak.. özleterek..

Keşkelerle dolu sövdürerek..

Geçer..

Gün kararır..Güneş bu şehri terk eder..

Ruhum sensiz, bedenim yalnız, kalbim boş..

Ama

Bu gece de geçer..

Ve her şey gibi
Buda biter..